Żyje się co najmniej dwa razy.

Są rzeczy, których nie pojmuję...

2009-05-11T14:10:00.000-07:00

Spotkałam Panią w sklepie. Jakoś nie mogłam się powstrzymać. Czy ktoś może mi do ciężkiej cholery wyjaśnić ideę primowych dzieci? I zdjęć z porodu w profilach?

Mój mózg ma 300 MB.

2009-04-19T12:52:00.000-07:00

Zacznijmy od tego, że jak na porządną geekusę przystało, jestem fanką sci-fi. Zakochaną po uszy w serialu Battlestar Galactica (który zresztą jest nową wersją serialu z lat 70-tych, w którym grała znana z Doktorki Quinnowej Jane Seymour, ale o tym będzie w innym poście, albo wcale). Serial był cudny. Niby opowiadał o tym, jak ludzie piorą się z robotami, co każdą panienkę z dobrego domu uzurpującą sobie prawo do myślenia powinno z miejsca przyprawić o konwulsje, palpitacje, globusy i inne klawe przestarzałe słowa... Ale robił to z całkiem innej perspektywy. Jakoś tak po ludzku i wiarygodnie. Na dodatek na tle fenomenalnej muzyki, o której już pisałam. A w ogóle to były całkiem inne roboty, więc przestańcie się czepiać, tak?

Galactica się skończyła i zrobiło się smutno. Producenci postanowili jednak, że nie pozwolą kotu zapłakać się na śmierć. Nakręcili tzw. spin-off (dla niewtajemniczonych: wyjmujemy sobie z dobrze sprzedającego się serialu jakiś wątek i robimy z niego całkiem odrębny, ale też dobrze się sprzedający serial).

Caprica City, pięćdziesiąt parę lat przed zagładą. W mieście pojawia się sekta, która w przeciwieństwie do politeistycznych Caprican, wyznaje wiarę w jednego boga. Ludzie którzy sądzą, że istnieje jedna nadprzyrodzona istota, która jest wszechwiedząca, wszechmocna i ma prawo wyznaczać granicę między dobrem a złem, wydają się władzom niebezpieczni. Totalitaryzm, a fe.
W zamachu bombowym ginie nastolatka. Jej ojciec, obrzydliwie przystojny, jeszcze bardziej obrzydliwie bogaty geniusz komputerowy, postanawia dowiedzieć się czegoś więcej o życiu córki logując się do jej holodecku. Trafia do wirtualnego klubu, gdzie dzieciaki reprezentowane przez swoje trójwymiarowe avatary robią wszystko, czego w RL nie mogą. Strzelają do kolegów, walą nauczycieli po twarzach i używają sobie w orgy roomach.

Mówi Wam to coś? No właśnie.

Tatuś, ku swemu wielkiemu zdziwieniu, znajduje tam córeczkę. Latorośl okazała się jeszcze bardziej genialna niż tatuś i znalazła sposób na stworzenie swojej kopii. Podobno zawartość naszego mózgu zmieści się w 300 MB danych. I nie chodzi o to, jak te dane zapisać, ale jak je przetwarzać, aby stworzyć proces jak najbliższy myśleniu.

I tu zaczynają się pytania... Czy można przywrócić kogoś do żywych umieszczając jego umysł w syntetycznym ciele? Bo przecież najważniejsze jest to, co mamy w środku. Podobno. Ale czy myślenie to wszystko co mamy? Czy to dalej będzie ta sama osoba.

Zamknij oczy i wyobraź sobie, że po Twojej śmierci Twój avatar zostaje w SL. Że ktoś z Twoich bliskich odwiedza Cię. Że chce Cię zabrać z powrotem do domu.

KAŻDY, kto podchodzi do SL z odrobiną namysłu (nieco większą niż "w co mam się ubrać?" i "gdzie dziś jest jakiś contest?") powinien obejrzeć pilotowy odcinek Caprica.

Reszta podobno dopiero w przyszłym roku.

Smacznego. Chociaż jestem pewna, że troszkę się zadławicie.

Aperitif:

Lista PrzePrzebojów

2009-04-10T15:33:00.000-07:00

Nie będzie dziś o SL. Bo w obecnych warunkach na snapshoty nie ma szans, a podobno o SL bez obrazków pisać niepodobna. Tak słyszałam. Serio.

Nie będzie wizualnie, będzie dźwiękowo. O tym, co mi zagościło w iPodzie i nie chce się wynieść. Połączenie jest conajmniej schizofreniczne, a kolejność przypadkowa...

Nick Cave & The Bad Seeds DIG LAZARUS DIG!!!

Mistrz Jaskinia powraca w wielkim stylu. Cave nie śpiewa. Zaryzykowałabym stwierdzenie, że nie potrafi. Opowiada za to historie i robi to najlepiej. Od humorystycznego "Dig Lazarus Dig" po melancholijne "Moonland", wszystko smakuje wyśmienicie nawet przy setnej dokładce. I kiedy mówi "I'm not your favourite lover, I'm not your favourite friend", to zdecydowanie kłamie.

PJ Harvey STORIES FROM THE CITY, STORIES FROM THE SEA

Skoro już przy historiach jesteśmy, tytuł mówi sam za siebie. Polly Jean też opowiada, ale z punktu widzenia kobiety. Chyba skomplikowanej, ale nie mogę się jakoś zdecydować, bo o miłości śpiewa prosto i efektownie. Była podobno dziewczynką Cave'a, potem Thoma Yorka Radiogłowego (który zresztą na płycie odzywa się gościnnie). Ciągną do niej Panowie, a ja wcale się im nie dziwię. Pamiętam, jak w wieku jedenastu czy dwunastu lat zobaczyłam teledysk do "C'mon Billy" i zakochałam się bez pamięci. Była tak odpychająca, że aż pociągająca. I bardzo ekspresyjna.
To najbardziej "miejska" płyta, jaką znam. I chociaż ma już ładnych parę lat, to jeszcze mi się nie znudziła. Służy jako energetyczny kop, kiedy rozładują mi się baterie. Jest w niej jakiś zaraźliwy optymizm, chociaż pojawiają się tam panowie z pistoletami i odwieczny motyw poszukiwania własnego miejsca. Nie mogę się zdecydować, który kawałek lubię najbardziej, bo lubię je wszystkie. Najbardziej. Wybierzcie sobie.

Prodigy INVADERS MUST DIE

Prodiż ląduje i jednym machnięciem pokrywki przegania konkurencję. Płyta mocna, eklektyczna (od ciężkawych gitar po dicho i reagge!). Niepodobna przy tym przynajmniej kilka razy nie tupnąć łapą. "Omen" spędza mnie z krzesła przynajmniej trzy razy dziennie. Jeśli ktoś posiada iPhone'a/iPod'a Touch, polecam zassanie Tap Tap Revenge 2 i życzę wyniku 100% przy tym numerze.

Bear McCreary BATTLESTAR GALACTICA SEASON THREE SOUNDTRACK

Bardzo dobra ścieżka dźwiękowa z jeszcze lepszego serialu. Nie pomyślelibyście, że w produkcji Science-Fiction można usłyszeć muzykę inspirowaną celtycka? Nie? No właśnie. Numer, który pozostawił mnie ze szczęką na podłodze, to cover "All Along The Watchtower" (wcześniej wykonywany przez Dylana i Hendrixa). Kontekst, w którym osadzono ten numer powala na kolana. Obędzie się bez spoilerów, obejrzyjcie sami.

Antony and the Johnsons THE CRYING LIGHT

Antonia się albo kocha, albo nienawidzi. Jego głos większość kosztujących wyprowadza z równowagi po średnio dwóch minutach. Farinelli mógłby być jego dziadkiem, ale z przyczyn raczej oczywistych wykluczamy taką możliwość. Antoś jest oryginałem i dewiantem. Chodzi w damskich ciuszkach, maluje swe krasne lico i uprawia najbardziej perwersyjną muzykę na świecie. Delikatnym melodiom towarzyszą teksty o miłości do martwego chłopca, masochiźmie, Hitlerze i tym, że mały chłopiec chce zostać w przyszłości piękną kobietą (poprzednie albumy, ale temu również nic nie brakuje). Dla niektórych zapewne za dużo, ale mnie Dżonsoni przekonują. Tak podane przełknę wszystko. Muzyka, od której ma się dreszcze.

Na dziś koniec. Za długich postów nikomu się nie chce czytać, a ja chcę być poczyt(al)nym recenzentem. C.D.N.

P.S. Podobno u Uzi też będzie dziś muzycznie, więc chyba jestem cool...

UWAGA! WYZWANIE! Podzielmy się smacznymi kąskami. Nakarmcie kota muzyką, publikujcie swoje listy.

Marudnie czyli "ekierka a sprawa polska".

2009-04-02T02:37:00.000-07:00

Zostałam bezdomna. Niby nic... Jakaś pikselowa geografia, miejsce do rezowania, kilka primów. Nic. Bo najważniejsi przecież są ludzie, a oni dalej SĄ. Ale jest we mnie jakaś dziura. Nie wiem, co mam z sobą zrobić. Wmawiam sobie, że to dobrze. Zastałam się, a teraz mam okazję do zwiedzania. A guzik, Psze Państwa. Poniewieram się nie mając pojęcia, co mam ze sobą zrobić. Widocznie jestem typem turysty, który potrzebuje bazy wypadowej. DOMU.
I tak powoli zjada mnie tymczasowość... Mam tymczasowe lokum w RL, tymczasową przerwę w ukochanych studiach, tymczasowe meble i tymczasowy brak kota. Po trzecim powtórzeniu "tymczasowość" brzmi durnowato.

Jak wszyscy wiedzą, projekt Polska Republika został już oficjalnie przekazany w inne ręce. Boli mnie to, że nawet jego zamknięcie wywołało falę jadu. "Your world, your imagination". Ale spróbuj zrobić coś inaczej... ostracyzm murowany (nie mylić ze skorupkowym).

Wkurza mnie polska zaściankowość, irytuje zawiść, spory, żenuje samouwielbienie. Ostatnie komentarze na forach i w tzw. gazetach przypominają te chwile w podstawówce, kiedy koledzy wracali do klasy po operacji mierzenia sobie przyrodzeń ekierką w szkolnej ubikacji. Pośród zażartych sporów o milimetry i to, kto oszukiwał, gubili sedno sprawy. Nie wyrosło im tam jeszcze nic, czym można się pochwalić. A nawet, jeśli byłoby czym, to takie przechwałki są raczej żenujące niż imponujące.

Zbieram na bezludną wyspę. Albo prawie bezludną wyspę z krótką access listą.

Any donations will be greatfuly accepted ;)

Dzień po.

2009-01-10T06:26:00.000-08:00

Kochana Morri,
nie dalej jak wczoraj bylem uczestnikiem imprezy w klubie, z ktorej niestety niewiele pamietam, poza faktem, ze bylo zabawnie.
Obudzilem sie dzis rano, i zdziwiony zauwazylem, ze jestem w samych slipkach, a pozostale czesci garderoby gdzies przepadly.
Czy savoir-vivre dopuszcza napisanie do wlasciciela lokalu z prosba o poszukanie moich spodni i butow? Czy zlamaniem dobrych zasad bedzie prosba o liste gosci, bo mozliwe, ze to oni zaopiekowali sie moja odzieza?
Na koniec dodam, ze chodzenie w samych slipkach naraza mnie na przeziebienie i nie licuje z moja pozycja powaznego avatara.
Prosze o szybka odpowiedz.

Jacek S.

Drogi Jacku,

Pierwszą rzeczą, jaką zrobiłabym w Twojej sytuacji byłoby przejrzenie logów z imprezowej nocy. Jeśli nie włączyłeś tej opcji, to z całego serca radzę to zrobić. Przy rozrywkowym stylu życia może Cię to niejednokrotnie uratować. Działa lepiej niż RL-owy telefon do przyjaciela z cyklu "Słuchaj stary, powiedz mi co się wczoraj działo". Przyjaciele mogą mieć problemy z pamięcią, logi nigdy.
Oczywiście, że możesz zgłosić się do właściciela klubu z pytaniem o Twoją zaginioną garderobę. Możesz też poprosić go o dyskretne podpytanie gości. Proszenie o ich listę nie jest zbyt dobrym wyjściem, niektórzy cenią sobie prywatność ponad wszystko.
Powinieneś też uważnie śledzić wydawnictwa SL Fakt i SLExpresss, istnieje duże prawdopodobieństwo, że pojawi się tam szczegółówa relacja z imprezy.
Życzę powodzenia w szukaniu ubrań. Do czasu ich odzyskania możesz spróbować znaleźć jakieś zastępcze we freebies lub zapisać się do Klubu Morsa (podobno kolejne spotkanie ma się odbyć w Republikańskiej Fontannie).
Na przeziębienie radzę zagrzać sobie mleko z miodem, masłem i czosnkiem.

P.S. Najbliższa poradnia psychologiczna pomoże Ci poradzić sobie z ekshibicjonistycznymi skłonnościami.

Pozdrawiam i życzę udanych (w granicach rozsądku!) imprez.

Morri

Urodo, urodo...

2009-01-08T15:45:00.000-08:00

droga Morri,
mam problem, jako krolowa nie moge sobie pozwolić na niedoskonalości cery. Mam jednak skóre naczynkową i czasem mój królewski nosek bywa zaczewieniony, co źle wpływa na morale Obywateli. Co mam zrobić?
Maskować prawdę fluidami czy staną z prawdą twarząw twarz?
Co, jeśli obywatele mnie nie zechcą z moimi naczynkami?

Z poważaniem,
U.

Droga U.,

Rozumiem Twój ból... Widzę tylko jedno wyjście: głęboki peeling, zwany również "kup nowego skina".
Wg naszych trendsetterów w tym sezonie najmodniejsze będą skiny darmowe, upolowane w pocie czoła na wszelkiego rodzaju huntach i w grupowych notkach. Plotka głosi, że noszą takie nawet PPP (Panie Parające się Polityką)! To absolutne must-have tej zimy! Możesz również pokusić się o sprawienie sobie skórki w ciemnym odcieniu. Po pierwsze, dobrze maskuje naczynka, po drugie można się skutecznie lansować w trendy jazzy i sexy gangsta klubach.
Jeśli wahasz się przed tak drastycznym krokiem, radzę zielony face light... optycznie koryguje czerwone miejsca.
Mam nadzieję ze moje rady okażą się przydatne.

Pozdrawiam

Wasza Morri

Masz problem? Napisz do Morri.

2009-01-08T15:20:00.001-08:00

Ze względu na rosnące zapotrzebowanie polskich SLowiczów na odpowiedniki RL prasy na wysokim poziomie (czego dowodzi popularność wydawnictw SL Fakt i SLExpresss) postanowiłam Wam pomóc. Macie problemy? Podrywa Cię SL brat? Dokucza szef? Twoja SL żona okazała się Twoim RL sąsiadem? Napisz do Morri. Zawsze służę dobrą radą!

Listy można nadsyłać jako notecardy in-world do Morrigan Polanski lub mailem na adres morrigan_polanski@yahoo.com . Będą publikowane anonimowo.

Po co cierpieć po cichu? Wasze Drugie Życie właśnie stało się łatwiejsze!

Mała katastrofa

2008-12-25T13:16:00.001-08:00

Przyjechałam na święta do domu. Miało być miło i spokojnie, wyszło jak zwykle. Zepsuł się rodzinny komputer. Jako, że porządnego wkrętaka (pamiętajcie drogie dzieci, śrubokręty istnieją tylko w bajkach i mowie potocznej!) tu nie uświadczysz, zabrałam się za rozkręcanie drania nożem do masła. Macałam, błagałam, groziłam. Nic. Kaplica. Cóż było robić, postanowiłam zmienić włosy swojemu RL avatarowi. Najpierw kolor. I pierwsze nerwy. Tekstura wczytywała się wieki, a w wyniku jakiegoś buga rozlała się na pół łazienki! Posprzątałam i zabrałam się za rezowanie wymarzonej fryzury. Po 30 minutach w końcu wyglądałam jak tania podróba Amy Winehouse, ale włosy po wylaniu na nie hektolitrów lakieru wcale nie były flexi. Ciężka sprawa. Nie jest źle. Potrafię żyć bez internetu. Tylko paradoksalnie, czuję się zamknięta nie będąc złapana w sieć sieci. Ograniczona brakiem dostępu do informacji, do ślicznej kolorowej nowomedialnej sieczki. A przede wszystkim brakiem kontaktu z Wami... Pomimo wszelkich krzyków, że zapośredniczony i niepełny, jest dla mnie bardzo ważny. Ten post nie będzie ładny i kolorowy. Piszę go na komórce klnąc po cichu na ból kciuka. Piszę, żeby życzyć Wam wesołej reszty świąt. I podziękować za to, że jesteście i jesteście tacy klawi. Wypijcie za mnie kubek pikselowego kakao. Zimno tu w lesie.

Miłe złego początki...

2008-12-16T19:23:00.000-08:00

Zacznijmy od tego, że Mąz narobił zamieszania, a Uzia nie byłaby sobą, gdyby nie zawtórowała. Dziś będzie o pierwszych razach. Moich pierwszych razach w SL...

Nie uraczę Was zdjęciami z pierwszego dnia. Zaginęły wraz z awarią dysku twardego. Wszystkie zdjęcia z pierwszego półrocza w SL. Teraz nawet mi smutno. Może być anegdotka? Dobrze.

Pierwszego dnia w SL poznałam Pana. Miał na imię Elvis, zajmował się prowadzeniem klubu. Zaproponował mi pracę... jako escort! A ja naiwnie się zgodziłam myśląc, że chodzi o pilotowanie wycieczek. Oczywiście zwiałam przy próbie przyuczania do zawodu ;)

Pierwsze miesiące spędzałam w zagranicznych simach, głównie w nieistniejącym już klubie Harley. Potem trafiłam do redakcji Przekroju, klubu Syrenka i pierwszego AllStars (Aga, pamiętasz "zwierzęcą" imprezę i noobowatą białą tygrysicę? ;)). I posypały się pierwsze razy...

Pierwszy Real Lifer.

Bazyl. Przyszedł kiedyś zrobić mi drzwi. I został na dłużej. Zaprzyjaźniliśmy się. A któregoś wieczora oznajmił mi, że gotów się ze mną spotkać nawet za godzinę. Nie żartował. Przesiedzieliśmy całą noc przy herbatce w kuchni. I został w tym moim RL, chociaż w SL bywa z rzadka. Kiedy już jest, ciąga mnie po sklepach i marudzi. Za to w RL lubimy sobie zarzucić wódkę i Tarantino. Sami rozumiecie, dlaczego RL Bazyl ma u mnie wyższe notowania ;) Razem włóczyliśmy się po Little Britain, racząc się angolskim poczuciem humoru. Niech crashnie każdy, kto twierdzi, że przyjaźń damsko-męska nie ma prawa bytu!

P.S. To jedyna ocalała fotka, na której możecie zobaczyć pierwszą Morri, skonstruowaną w całości z freebiesów! Ha!

Pierwsze porządne zakupy.

Skin, shape i oczy w Naughty Designs. Były wtedy najbardziej wypasione na świecie. Shape został do teraz, bo wciąż JEST najbardziej wypasiony. To zdjęcie z pierwszej sesji foto... takiej "prawdziwej" z użyciem studia fotograficznego. Fotka by Paulus Bracken.

Pierwsze kombinacje z Shuftanem.

Galeria "na squacie" przy siedzibie Podexu. Przez jakąś chwilę wystawialiśmy prace polskich artystów nieźle się przy tym bawiąc. Znacie jeszcze kogoś, kto przejechał się po Podexie na Harleyu wioząc na kierownicy samego Jacka Sh. (tak, tak, tego z TV!)? No właśnie! Miałam życie pełne wrażeń. Miejsce istniało na dziko, na cudzej ziemii. Było sobie, póki właściciel nie zmiótł. Krótko, ale intensywnie.

Jacek, kiedy powtórka?

Jedyne zdjęcie z galerii, jakie mi pozostało to zdjęcie na Mariuszu. Wystawiał się tam sam. Jako alien, stworzony przez siebie z tysiąca primów avatar, był żywym dziełem sztuki.

Pierwsza wystawa.

Wystawa w Centrum Polska. Wtedy zrozumiałam, że SL może spełniać marzenia. Ale zapaliła się też czerwona lampka. Okazało się, że jeśli coś robisz, to zawsze znajdzie się ktoś, kto zechce Ci utrudnić życie... zabawne, że utrudniacz nie odpuścił jeszcze, a minęło już półtora roku.

Wernisaż był przyczyną mojego pierwszego kontaktu z RL dziennikarzynami. Gorzka pigułka, ale o tym innym razem (albo wcale!).

Pierwsze dzieło.

Koło ratunkowe w wersji deluxe na imprezę wakacyjną w CP. Z nimi nie utoniesz! Po kliknięciu kaczuszki wydają z siebie serię wściekłych kwaknięć przypominających szyderczy rechot. Rozdawałam jako freebie. W zeszłym miesiącu zostałam uraczona moim własnym kołem przez jakiegoś noworodka, który twierdził, że znalazł najfajniejszego freebiesa w SL. Gdybym miała pod ręką rotation script, w moim oku zakręciłaby się łezka wzruszenia.

Jeśli ktoś ma ochotę popływać, proszę o znak. Z chęcią wyślę kółko.

Pierwsza grupa, którą założyłam.

Było mhrocznie i gothycko. Był zamek i lochy. Muzyka, dysputy, posiadówy na dachu z Sqlem Milesem. Grupa nazywała się Memento Morri, a to było jej logo.

Ot, tyle. Mam nadzieję, że usatysfakcjonowałam Królową. Idę szukać chusteczek donośnych.

P. S. Jeśli ktoś ma jakieś foty z tego okresu, na których się mniej lub bardziej przypadkowo znalazłam, proszę o cynk.

Petycja o Zmartwychwstanie.

2008-12-12T07:19:00.000-08:00

Pogrążona w głebokim żalu i jeszcze większej złości na Nieboszczkę, która pieprznęła głupotę nad głupoty, zawiadamiam, że odlotowa Lineczka Demina postanowiła udać się w ostatnią podróż. I mówi serio, bo inaczej w życiu nie dałaby mi swoich ciuchów z Last Call.

Wszystkich miłych blogierów (i nie tylko), którzy tak jak ja i Uzi nie wyobrażają sobie drugiego życia bez szaleństw Pierwszej Damy PR proszę o podpisanie (za pomocą komentarza) poniższej petycji...

Petycja o Zmartwychwstanie Linki Deminy

Sznurek, do cięzkiej cholery! WRACAJ!

Bo w nim jest seks...

2008-12-08T14:40:00.000-08:00

Jakoś ostatnio nie piszę... Niby jest o czym, ale boję się, że przy okazji zanudzę Was prywatą i goryczką... Ale wczoraj trafiłam na coś, co nie może zostać przemilczane. Wszystkie avatary w SL, a przynajmniej znamienita ich część jest/stara się być sexy. Nie jest to trudne, ale równie łatwo jest... przegiąć pałę.

Poszłam sobie wczoraj z Szanownym Małżonkiem na zakupy. Szanowny Małżonek przebierał, przymierzał, a ja grzecznie się przypatrywałam i doradzałam. Aż coś rzuciło nam się w oczy. Rzuciło... i nie wiele brakowało, a by je wybiło.

Nie owijając w bawełnę (chociaż na szczęście owinięte było):

Pan miał nad głową napisane "escort" i najwyraźniej bardzo chciał emanować seksem. Miał być lans, a wyszło jak zwykle. Przepraszam, nie podnieca mnie ten precel. Ani te seksowne stringi.

Second Life jednak bywa ch....e.

P.S. Błagam, nie próbujcie tego w domu... a tym bardziej poza domem.

2008-11-11T15:32:00.000-08:00

Ktoś powiedział, że demokracja to najlepszy z najgorszych ustrojów.
Tak, dziś oficjalnie zostałam Ministrem Polskiej Republiki. Póki co, z tej demokracji wyniosłam ból głowy, parę sporów i wielkie rozczarowanie. Czym? Tym, że niektórzy wyżej sobie cenią okazję do przedniej zabawy niż uczucia ludzi, których w to mieszają. Tym, że kiedy ktoś mnie w coś wmiesza, zawsze dowiaduję się o tym ostatnia. Pomimo wszystko, zaczęłam przygodę z PR parę miesięcy temu, włożyłam w to sporo czasu i serca, nie zamierzam się tak łatwo poddawać.

Niniejszym pragnę oświadczyć, że nie pcham się na świecznik, nie robię nic dla tytułu, sławy, czy władzy. Jeśli ktoś tak uważa, to zdecydowanie jego problem.

Na koniec, zainspirowana blogiem Agnieszki, przytoczę mały cytacik.

[15:01] XXX: hahahaah Minister hahahaah nie moge .....
[15:02] Morrigan Polanski: poki co, niewiele sie odzywaja w sprawie zmian, jednoglosnie doszlismy do wniosku, ze miesieczna kadencja to zdecydowanie za malo
[15:02] Morrigan Polanski: XXX, ciesze sie, ze sie dobrze bawisz
[15:02] XXX: tak...zawsze sie dobrze bawie, jak widze takie anomalia...
[15:03] Morrigan Polanski: cudownie
[15:03] XXX: zawsze jest cudownie
[15:03] Morrigan Polanski: dobra, ide na ubocze poczytac, bo slysze echo
[15:04] XXX: :)))))))
[15:04] XXX: zabawna Pani Minister...hahahahaha
[15:04] Morrigan Polanski: XXX, nie sprowokujesz mnie

Gdybym była złośliwa, powiedziałabym, że niektórych kręci zabawa politykę, innych w wirtualny rynek usług seksualnych. Co kto lubi. Ale jestem miła i grzeczna, więc się powstrzymałam.

Zdjęć nie będzie, bo SL nie chce współpracować, co odbiera mi chęć pstrykania.

Będzie za to dedykacja dla Pani XXX i innych przemiłych ludzi, z podziękowaniami, że poświęcają mojej osobie tyle uwagi i wkładają tyle cennej energii w to, żeby mi dokopać. Nie przestawajcie się starać, cieszę się mogąc sprawiać komuś taką radochę.

Piosenka specjalnie dla Was...

PEACE & LOVE

Strzeliła mnie cholera.

2008-11-05T05:34:00.000-08:00

Dwa razy. Od wczoraj. Niezły wynik, jako że z natury jestem spokojna. Ja wiem, że w SL chodzi głównie o to, żeby się socjalizować. Ale niektórzy po prostu przesadzają.

Jeśli organizujemy demokratyczne wybory, to nie po to, żeby głosowali na swoich "funfli" i "psiapsióły" ludzie, którzy w życiu nie widzieli Polskiej Republiki. Dlatego właśnie zamykamy na czas głosowania zapisy do grupy. Niech prawo głosu mają ci, którzy byli tu wcześniej i zostaną.
Porównanie dla opornych: kandydat na prezydenta Polski załatwia tymczasowe obywatelstwo grupce przyjaciół z okolic podbiegunowych, kilku afrykańskich państewek i wioski rybackiej w Chinach. Przyjaciele nie są zupełnie obyci w sprawach polskiej polityki. Ba! Niespecjalnie się nawet orientują, gdzie ta Polska właściwie leży. Programów wyborczych też raczej nie są w stanie przyswoić. Czy będziecie zadowoleni, że zyskali prawo decydowania o tym, co będzie działo w kraju, w którym żyjecie? Na podstawie opinii o kandydacie wyrobionej przy wspólnej konsumpcji piwa z bananów/sake/innego lokalnego specjału? Nie sądzę. Właśnie. Teraz rozumiecie? Dziękuję.

DISCLAIMER:
Nie jestem rasistką ani ksenofobem. Do porównania wykorzystałam kultury jak nabardziej odległe od naszej, by wzmocnić przekaz. Pozdrawiam wszystkich Pigmejów, Eskimosów i Chińczyków, a rodzimych czepialskich odsyłam do diabła.

To tyle. Można by ogarnąć i zneutralizować kubkiem zielonej herbaty, kilkoma papierosami i nerwowym dłubaniem słonecznika. Ale jakieś licho podkusiło mnie, by zacząć edytować rodzimą SL wiki . Idea zacna, ale wyszło jak zwykle. Rzetelnie przekazanej wiedzy w wiki nie uświadczysz. Kilka artykułów o podstawowych funkcjach interfejsu, zwanego tam, nie wiedzieć czemu, panelem kontrolnym (co kojarzy mi się bardziej ze sterowaniem statkiem kosmicznym, ale to zapewne wynik przedawkowania Doctora Who...). Język mocno zawiły, niektóre informacje zdążyły się już zdezaktualizować. Ale co to kogo obchodzi? Najważniejsza jest kategoria LUDZIE! Możemy dzięki niej uzyskać cenne dane na temat tego, kogo uwielbiają kobiety, kto jest koffaną i milusią przyjaciółką, kto ma siostrę bliźniaczkę, najgrubszy portfel albo najcudowniejsze wyczucie smaku. Poza tym zapamiętajcie, że każdy polski DJ w SL jest najlepszy.
Rozmiary bardzo-glamour-fotek w artykułach o naszych pięknych avatarzycach powalają czytelnika, jak również przeglądarkę internetową.

Z pomocą przyszła Kira Ahn z KA Design , racząc swoje klientki darmowym avatarem Paris Hilton.

Może w takim wydaniu łatwiej mi będzie pewne zjawiska zrozumieć.

Z blingowym pozdrowieniem...

na zawsze Wasza koffana niunia Morri :*

Nie chce mi się.

2008-11-03T04:56:00.000-08:00

Nie, nie piszę bloga. Nie chce mi się. Obrzydziło mnie ich zatrzęsienie. Przeraziło to, że wszystko okazuje się wtórne. Przytłoczył postmodernizm.
Bo tak naprawdę o czym mam pisać? Najświeższe wiadomości, nowinki ze świata mody i techniczne cudeńka dostajecie od kogoś innego. Piszą i robią to świetnie. O sobie? Na ekshibicjonizm jakoś nie mam ochoty. Moje życie jest całkiem zwyczajne. Drugie też. Właściwie oba są nadzwyczajne dzięki Niemu, ale tą cudowność pojmuję zapewne tylko ja. Niczym się nie wyróżniam (i nawet nie muszę się starać), robię swoje po cichu, nie planuję bycia "celebrytką", nie krzyczę. Wszystkie moje "genialne" pomysły zostały wprowadzone w życie. Niestety nie przeze mnie, bo byłam zajęta rozmienianiem się na drobne. Gdybym robiła listę noworocznych postanowień, zapewne w pierwszym punkcie znalazłaby się walka z brakiem konsekwencji. Ale nie robię. Zapewne też mi się nie chce. Albo to zbyt trendi dżezi seksi.

Jesień, proszę Państwa. Cała świeżość pomysłów opadła, zgniła i zginęła pod butami tłumów. Patetycznie? Może.

Raczej nie nadaję się do blogosfery.

W razie gdyby ktoś był zainteresowany...
Włosy: Laine - ebony (ETD)
Koszulka: Style Tank [storm] (Truth)
Sweter: Low Wrap Sweater (Red) (ETD)
Jeansy: UNISEX (Doutch Touch)
Buty: Superstars BLACK/White (Soreal)
Szalik: Draped Scarf - Classic Plaid (Tyranny)
Poza: [IMTS] Temptation (Imagimations by genialna Ayumi Cassini!)

A w głośniku...

Kurtyna w górę!

2008-08-19T09:32:00.000-07:00

No i stało się. Wczorajszego wieczora (nie)oficjalnie swoje podwoje otworzył Teatr Królewski pod kierownictwem Pana Szerewpa Loona. Teatr (póki co jednego aktora) w ramach podsycenia naszych apetytów zaprezentował monolog z dramatu "Łaknąć" Sary Kane. Muszę przyznać, że to moja ulubiona sztuka i w napięciu wyczekiwałam interpretacji Szerewpa. Była nieco... zaskakująca. Ale może zbyt przesiąknięta jestem tą sztuką? Może podchodzę do niej zbyt emocjonalnie? Parę razy zdarzyło mi się poczuć ukłucie zazdrości o tekst. Że to ten Pan, a nie ja!

Troszkę zbiła mnie z tropu dekoracja. Zdjęcie kobiety (o której Pan Reżyser wypowiadał się wyjątkowo zagadkowo). Ciekawe, ile osób na sali zadawało sobie pytanie "kim ona jest?" tracąc koncentrację i gubiąc fragmenty tekstu. Może tylko ja.

Po zakończonym spektaklu (całkiem pokaźna) widownia jakoś nie chciała opuścić Teatru. Mój kolega Literat, Pablo Oliveira, postanowił zafundować wszystkim dodatkową rozrywkę. Sadysta zmusił mnie i wykończonego już Szerewpa do odczytania jego najnowszego opowiadania pt. "Miłość"! I za to go kochamy! Na temat interpretacji się nie wypowiem, bo niestety nie występowałam w roli obserwatora. Poczytacie sobie na jakimś innym blogu.
Reakcja publiczności na samo opowiadanie była bardzo entuzjastyczna. Autor został zasypany lawiną pytań, na które odpowiadał głosem Ayumi. Skończyło się toto uroczą dyskusją o roli obu płci we współczesnym świecie. Podobno gwiazdy, które kiedyś były pretekstem do romantycznych spotkań i w które wpatrywaliśmy się w przerwach między jednym a drugim przeciągłym spojrzeniem i westchnieniem, teraz sprawiają, że za nic nie potrafimy się dogadać! Krzepiące, nie ma co.

Szczęśliwie doczekaliśmy północy i ogłoszenia wyników wyborów do Rządu Tymczasowego Polskiej Republiki. Oto wyniki głosowania:

6 - Agata Bedrosian
43 - Madelaine Sautereau
34 - WoodPaker Barbosa
12 - MaxJames Chemistry
12 - Matchius Oh

Z ramienia Królowej do rządu wejdą Lincoln Beck i Jacek Shuftan. I tu znów przypomina mi się zdanie o ciekawostce polityczno-biologicznej, jaką jest członek z ramienia wysunięty na czoło. Jakoś nie straciło jeszcze uroku.

Szanowny Rząd, zamiast od razu brać się żwawo do roboty, zaległ pod drzewem. Wytłumaczmy to tak, że puściła adrenalinka związana z oczekiwaniem na wyniki i Państwu się padło. Czekamy niecierpliwie na Konstytucję.

Koniec i bomba, kto nie był ten trąba!

Leniwy poniedziałek

2008-08-18T10:28:00.000-07:00

Morri powraca z kolejnym blogowym dzieckiem i kolejnym mocnym postanowieniem poprawy. "Tym razem przynajmniej jeden post w tygodniu, Polanski". Możecie mi uwierzyć. Bo ja sobie, prawdę mówiąc, średnio wierzę. A ktoś musi.

Kolejny leniwy wieczór w Polskiej Republice. Nastrój ryneczku sprzyja słodkiemu nieróbstwu. Przynajmniej możemy się tłumaczyć, że zastygliśmy w oczekiwaniu na wyniki wyborów. Kontrowersyjnie już jest, a jakże. Przecież o władzę idzie! Ale o tym później. Leżymy sobie tak/dyndamy spokojnie. Dziewczęta marudzą o komentowaniu, dodawaniu nowych postów i szeroko rozumianym blogowaniu. No i kotu się oberwało. Że nie pisze, że nadgryzł i zostawił i najlepiej by było, żeby skruszony powlókł się do kąta pisać. No to się powlókł.

Morrigan Polanski przecina wstęgę i otwiera szampana za 4 L$.

Na zdjęciu mili i kochani blogierzy: Uzi Boa, Lincoln Beck i Ayumi Cassini.